Η Ιερά Μητρόπολη Αιτωλίας και Ακαρνανίας, με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 200 ετών από την ηρωική έξοδο του Μεσολογγίου, προγραμμάτισε ετήσια σειρά επετειακών εκδηλώσεων και δράσεων, τιμώντας τους ήρωες που θυσιάστηκαν για την Ελευθερία. Στην εναρκτήρια εκδήλωση, κεντρικός ομιλητής υπήρξε ο Κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής του Ε.Κ.Π.Α., Καθηγητής Εμμανουήλ Δ. Καραγεωργούδης, ο οποίος μίλησε με θέμα: "Η έξοδος του Μεσολογγίου: 200 χρόνια Φως".

Τόνισε ότι "Έξοδος δεν είναι μια σελίδα στο βιβλίο της ιστορίας, αλλά μια ζωντανή πληγή και ταυτόχρονα μια ανοιχτή πύλη, που μας καλεί να ανακαλύψουμε ξανά την ιερότητα της ύπαρξής μας σε έναν κόσμο υλιστικό, που μοιάζει να έχει χάσει τον πνευματικό του προσανατολισμό και τις αξίες του", συνδέοντας δε το 1826 με το 2026 επεσήμανε:

"Πώς συνομιλεί το ασφαλές, τεχνοκρατικό και πλήρως ευδαιμονικό παρόν του 2026 με την απελπισμένη, ματωμένη και ηρωική πραγματικότητα του 1826; Η απόσταση που μας χωρίζει είναι μία άβυσσος βιωμάτων. Εμείς, οι σύγχρονοι, έχουμε οικοδομήσει έναν πολιτισμό, που αποθεώνει την αποφυγή του πόνου, που αντιμετωπίζει τον θάνατο ως τεχνικό πρόβλημα προς επίλυση ή ως αποτυχία του συστήματος υγείας. Κι όμως, υπήρξαν άνθρωποι, που τον κουβαλούσαν μαζί τους σαν σύντροφο, που τον έκαναν θεμέλιο. Τα μάτια μας, συνηθισμένα στο τεχνητό φως, δυσκολεύονται να τους διακρίνουν.

Το χρέος ημών των επιγόνων καθίσταται, έτσι, εξίσωση εξαιρετικά πολύπλοκη. Κινδυνεύουμε είτε να πέσουμε στην παγίδα της ρηχής προγονολατρίας, όπου τα λόγια είναι μεγάλα αλλά το νόημα ανύπαρκτο, είτε να διολισθήσουμε στον κυνικό αποδομητισμό, που αδυνατεί να αντιληφθεί το μεγαλείο επειδή, ακριβώς, του λείπει η εσωτερική κεραία της αυτοθυσίας. Η αληθινή πρόκληση έγκειται στην κατανόηση της ελευθερίας όχι ως ενός δεδομένου δικαιώματος που μας χαρίστηκε, αλλά ως μιας εύθραυστης κατάστασης, που απαιτεί διαρκή επαγρύπνηση και, κυρίως, την ικανότητα να επιλέγουμε ανάμεσα σε συγκρουόμενες αξίες.

Οι τραγωδίες δεν προκύπτουν μόνο από τη σύγκρουση του καλού με το κακό, αλλά συχνότερα από τη σύγκρουση δύο θετικών αξιών, που δεν μπορούν να συνυπάρξουν την ίδια στιγμή. Οι Μεσολογγίτες μας κληροδότησαν την οδυνηρή γνώση πως υπάρχουν στιγμές, όπου η ειρήνη και η αξιοπρέπεια δεν συμβιβάζονται. Όπου η ασφάλεια και η ελευθερία αλληλοαποκλείονται. Το δικό μας χρέος είναι να διατηρούμε τη συνείδησή μας οξυμένη ώστε, αν ποτέ κληθούμε – ο μη γένοιτο – σε ανάλογα διλήμματα, να διαθέτουμε τα ηθικά αποθέματα να πράξουμε το ορθό, ακόμη κι αν το κόστος είναι δυσβάσταχτο.

Οφείλουμε σήμερα, δύο αιώνες μετά, να αντισταθούμε στην απλοποίηση, τον κυνισμό και τη λήθη που απειλούν να ισοπεδώσουν τα πάντα. Οι «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι» κατάφεραν να κάνουν τον φόβο τους σκαλοπάτι για τον ουρανό και αυτό είναι το αιώνιο μέτρο με το οποίο θα κριθούμε κι εμείς ως επίγονοι. Η ελευθερία δεν είναι μια κληρονομιά που την απολαμβάνουμε παθητικά και άκοπα, αλλά μια διαρκής, καθημερινή κατάκτηση που απαιτεί την ετοιμότητα για τη δική μας «έξοδο» από κάθε μορφή δουλείας, εσωτερικής ή εξωτερικής, από τα δεσμά του εγωισμού και της αδιαφορίας."